Van kindsbeen af voelde Robert van den Herik zich aangetrokken tot kunst en vormgeving. Het magisch realisme en het surrealisme spraken hem al vroeg aan. Het werk van Salvador Dalí fascineerde hem, terwijl Carel Willink uitgroeide tot zijn favoriete schilder.

Naast zijn werk als verpleegkundige besloot Robert zich verder te verdiepen in vormgeving en productdesign, wat hem naar de Design Academy Eindhoven bracht. Daar verdiepte hij zich in ontwerpprocessen, vormgeving en productietechnieken. Die opleiding ervoer hij als een openbaring: alsof hij eindelijk terechtkwam in het domein waarvoor hij voorbestemd was. Ze bracht hem bovendien in nauwer contact met de kunstwereld en met uiteenlopende kunststromingen, stijlen en technieken. In die periode raakte hij ook gefascineerd door de Memphis-stijl.

Na zijn opleiding ontwierp Robert diverse huishoudelijke producten en werkte hij als productdesigner voor verschillende bedrijven. Daarnaast bracht hij een eigen product op de markt: het Shantala-babybadje, gebaseerd op een vernieuwende methode om baby’s te baden. In dat ontwerp gingen esthetische, ergonomische en milieubewuste aspecten hand in hand.

Zijn aangeboren neiging om dingen anders te benaderen, perspectieven te verschuiven en objecten een nieuwe betekenis te geven, bracht hem steeds dichter bij het grensgebied tussen kunst en design. In een later stadium nam Robert afstand van de massaproductie en koos hij resoluut voor een meer autonome praktijk. Hij ontwierp en vervaardigde verlichtingsarmaturen, meubels en tuindecoraties, vrijwel allemaal met de hand gemaakt en meestal als unica. Daarbij kreeg het esthetische vaak de overhand op het puur functionele.

Gedurende die jaren bleef Robert ook actief als verpleegkundige. Zo bewandelde hij lange tijd twee totaal verschillende paden naast elkaar: dat van de zorg en dat van het ontwerpen. Toen hij om medische redenen niet langer mocht werken, kwam er ruimte voor wat al lang zijn diepste artistieke ambitie was: schilderen. Daarmee ging een lang gekoesterde droom in vervulling.

Sindsdien wijdt Robert zich volledig aan de beeldende kunst, in het bijzonder aan het magisch realisme en het surrealisme — de stijlen die hem al sinds zijn jeugd begeleiden. Hij begon met acryl op doek en schakelde later over op olieverf op houten paneel.

In zijn schilderijen duiken geregeld objecten op die hij eerder zelf ontwierp, zoals een staande lamp, een bolkastje of een stoel. Zo ontstaat een bijzondere wisselwerking tussen zijn verleden als ontwerper en zijn huidige werk als schilder.

Kenmerkend voor Roberts oeuvre is niet alleen wat zich op de voorzijde van het schilderij afspeelt, maar ook de aandacht voor de achterzijde. Daar vermeldt hij titel, handtekening en creatiedatum, en schildert hij telkens opnieuw zijn karakteristieke staande lamp — als een persoonlijk merkteken dat het werk afrondt.

Ook inhoudelijk is zijn beeldtaal herkenbaar. Roberts schilderijen tonen vaak een verstilde, surreële en tegelijk harmonisch-desolate wereld: zandvlaktes, verlaten architectuur, imaginaire landschappen, verre planeten en zichten op de aarde keren regelmatig terug. Zijn palet, waarin zachte zandkleuren een prominente plaats innemen, versterkt die eigen, tijdloze sfeer.

Robert put inspiratie uit reizen naar onder meer Marokko, Tunesië, Algerije, de Canarische Eilanden, Sicilië, Nepal, Sardinië en Italië. Zuilengangen, kasba’s, kusten en architecturale fragmenten vinden zo hun weg naar zijn werk. Toch ontstaan zijn schilderijen niet louter uit concrete herinneringen of observaties. Ideeën dienen zich volgens hem overal en altijd aan, om uiteindelijk op het doek samen te komen in een persoonlijke en poëtische synthese.