Sommige stoelen zijn gemaakt om op te zitten. Andere zijn gemaakt om stil te staan.

Waiting for Godot, ontworpen in 2018, bevindt zich precies op de grens tussen design en beeldende kunst. Het object verwijst nog slechts in de verte naar de archetypische vorm van een stoel. De zitting lijkt opgelost in een wirwar van stalen lijnen, terwijl het geheel zich losmaakt van zijn oorspronkelijke functie en onderdeel wordt van de wand waarop het is bevestigd.

De stoel is niet langer een gebruiksvoorwerp, maar een sculptuur.

De open metalen structuur lijkt voortdurend in beweging. Vanuit iedere kijkhoek verandert het lijnenspel en ontstaan nieuwe vormen en schaduwen. De zware houten wand vormt daarbij een rustig decor waartegen de fragiele constructie lijkt te zweven.

De titel verwijst naar het toneelstuk Waiting for Godot van Samuel Beckett, waarin wachten een metafoor wordt voor verwachting, tijd en het menselijk bestaan. Ook dit object lijkt zich in een toestand van voortdurende verwachting te bevinden. Het wacht niet op een gebruiker, maar op een ontmoeting met de beschouwer.

Hier wordt de stoel geen meubel meer, maar een gedachte.

Technische gegevens

Ontwerp: Robert van den Herik
Titel: Waiting for Godot
Jaar: 2018
Materialen: Staal, hout
Techniek: Handmatig samengesteld en gelaste stalen constructie, gemonteerd op houten wandpaneel
Afmetingen:Hoogte: 125 cm, Breedte : 125 cm, Diepte 55 cm.

Gewicht: 53,1 kg

Categorie: Wandsculptuur / autonoom designobject
Unicum: Ja

Categorie: / autonoom designobject

Unicum: Ja

Over dit ontwerp

Vanaf het moment dat een gebruiksvoorwerp zijn functie verliest, ontstaat de vrijheid om een nieuwe betekenis te creëren.

In Waiting for Godot onderzoekt Robert van den Herik de grens tussen meubelontwerp en autonome beeldende kunst. De herkenbare stoelvorm is nog slechts een herinnering; de functionaliteit heeft plaatsgemaakt voor een sculpturale compositie van lijnen, ruimte en schaduw.

De stalen krullen, die in meerdere ontwerpen van Robert terugkeren, vormen hier geen decoratief element, maar het eigenlijke onderwerp van het werk. Zij lijken zich organisch te ontwikkelen, alsof het object langzaam groeit uit de houten achtergrond.

Het werk nodigt de toeschouwer uit om niet alleen naar de vorm te kijken, maar ook stil te staan bij de betekenis van afwezigheid. De stoel is aanwezig, maar tegelijk onbereikbaar. Hij belooft een functie die hij bewust niet meer vervult.

Daarmee wordt Waiting for Godot een contemplatief kunstwerk over verwachting, tijd en de dunne grens tussen design en beeldende kunst.